Faith: Sifra, wil je voor je verjaardag gaatjes in je oren voor oorbellen?

Sifra: Jaaaa en mag ik dan ook een neuspiercing?

Lekker zittend op een bankje (samen met wat andere moeders) kijk ik naar de spelende kinderen in de speeltuin. Het is wel een beetje frisjes maar de kids vermaken zich prima. Jair glijdt een paar keer van de glijbaan en keutelt een beetje rond. Sifra speelt samen met een vriendinnetje in een huisje.

Natuurlijk moet er als er in een huisje gespeeld wordt een rolverdeling komen in het spel. Maar er wordt niet gekozen voor de doorsnee vader en moeder! Nee, het vriendinnetje besluit om tiener te zijn. Waarop Sifra zegt; dan ben ik de tienermoeder!

Gelukkig beseft ze nog niet wat voor zwaars ze zichzelf toebedeeld. Maar een moeder van een tiener heet natuurlijk ook gewoon een tienermoeder!!

De afgelopen maanden heeft een replica van de Ark van Noach aan de Rijnkade in Arnhem gelegen. Deze ark is een drijvend museum waar alles te zien is over het verhaal van Noach.

Iedere dag als ik, met beide kids op de fiets, Sifra naar school breng komen we langs deze “Ark van Noach”. Al die tijd word er gezwaaid en uitbundig “hallo Ark van Noach” geroepen.

Maar aan alles komt een einde. Zo ook aan het feit dat de Ark van Noach in Arnhem ligt. Eind maart is de ark vertrokken naar de volgende aanlegplaats.

Dus toen we weer over de brug reden (lees; ploeterden – ik tenminste) kwamen de kids tot de schikbarende conclusie dat de ark was verdwenen. Dus de eerste reactie van Sifra was; “Kom terug Ark van Noach!”

De afgelopen dagen ben ik ‘alleenstaand’ moeder geweest. Mattias is namelijk in Amerika.

Ik had natuurlijk heel graag mee gewild maar omdat het op zo’n korte termijn is gepland was dat niet mogelijk. Ook mag je flink in de buidel tasten om ff naar Amerika te vliegen. Een retourticket met de KLM kost rond de 800 euro.

Verder vind ik het nogal wat om mijn lieve kids bij iemand achter te laten voor een week. Voor degene waar ik ze achterlaat maar ook voor mezelf.

Maar ik ben nu dus al een paar dagen zonder man! Op zich ben ik natuurlijk wel gewend om overdag alleen met de kids te zijn. Ik ben fulltime moeder. En dat is ook niet zo bijzonder. Het komt pas met het avondeten.

Ik moet dan koken, samen eten, tafel afruimen, afwas in de afwasmachine zetten, kids wassen of douchen, in de pyama heisen, tanden poetsen, verhaaltje lezen, liedje zingen en in bed stoppen. Normaal gesproken doe ik dat samen met Mattias en dan vind ik het soms al vermoeiend.

Maar ik heb me er makkelijk vanaf geholpen deze week. Maandag pannekoeken, dinsdag spagetti en woensdag en donderdag hebben we bij vrienden gegeten. Dus eigenlijk heb ik helemaal niets te klagen.

Ik probeer ook niet te klagen maar zal niet ontkennen dat het best veel energie kost in m’n eentje. Als ik me dan realiseer dat er gezinnen zijn waar het er zo dagelijks aan toe gaat. Gezinnen waar de vader of de moeder er alleen voorstaat. Of ze er nu voor gekozen hebben of dat het een samenloop van omstandigheden is. Dan heb ik echt diepe respect voor deze mensen!

Waren de tekenfilmpjes in mijn kindertijd nou onschuldiger of kijk je als ouder er anders tegenaan?

Neem nou Dora the explorer;
Een schattig spaans meisje dat nederlands en engels (in Amerika praat ze trouwens engels en spaans) praat en altijd klaar staat om iedereen te helpen. Dora gaat samen met haar vriendje boots (een aapje op laarsen) via een vantevoren uitgestippelde route de mens te hulp of brengt een voorwerp van A naar B!

Heel educatief! Want onderweg worden er steeds weer keuzes gemaakt en moeten ze puzzels oplossen.

Maar onderweg kan ook ‘de vijand’ genaamd swieber de vos zomaar opduiken. Dora en Boots zeggen dan heel snel: “Swieber niet stelen, Swieber niet stelen”. En soms gaat Swieber dan weer weg maar soms pakt hij het voorwerp, dat van A naar B gebracht moet worden, af.

Dit klinkt allemaal helemaal niet zo dramatisch. Kinderen moeten tenslotte ook leren omgaan met “gevaar” in de wereld.

Maar wat doe je als je zoontje van twee jaar Dora echt geweldig vindt maar bang is voor Swieber de vos? Het is zelfs zo erg dat ik laatst het licht in de eetkamer uitdeed terwijl ik Jair op m’n arm had. Opeens klampt hij zich heel dicht tegen mij aan omdat hij Swieber opeens voorbij zag komen. Natuurlijk was dat niet zo en heeft hij een grote fantasie.

Maar als hij blijft roepen dat het eng is moeten we misschien Dora nog maar weer even in de kast laten liggen en gewoon de ‘onschuldige’ filmpjes van Barbapapa opzetten.

Een paar dagen geleden is een van onze vissen plotseling overleden. Van de een op de andere dag begon hij een beetje sloompjes rond te zwemmen. En na twee dagen was het helemaal over!

Dus wat doe je dan; dan begraaf je ‘m. Je kunt dan kiezen voor de tuin, de kliko of de wc. En wij hebben besloten ‘m te begraven in de wc.

Gelukkig werden er geen tranen gelaten en was de ceremonie snel voltrokken. Of zal ik zeggen door de wc getrokken.

Maar waar gaan visjes nu naar toe als ze dood zijn; naar de hemel natuurlijk! Dat probeerde ik Sifra tenminste uit te leggen.

Sifra moest er even over nadenken en kwam toen met een hele diepzinnige vraag;
“Gaat mijn plasje dan ook naar de hemel?”

Een paar weken geleden waren we (Sifra, Jaïr en Faith) op visite bij mijn zwager Peterpaul en schoonzus Simone. En omdat Jaïr bezig is met namen te leren was de naam van mijn zwager een mooie naam om te oefenen. Na een paar keer oefenen, zingend en al, ontstond er de naam Peperpaul. Nou heel mooi toch voor een peuter van nog net geen 2 jaar.

Tijdens autoreisjes wordt er nog steeds op zingende toon Peperpaul geoefend. Dat gaat dus zo; peperpaul, peperpaul, peperpaul, peperpaul, peperpaul, peperpaul, peperpaul, peperpaul etc.

Na een paar dagen wist Jaïr niet meer wie of wat Peperpaul nu eigenlijk was maar hij bleef stoer doorzingen. Nog een paar dagen laten zag hij een sticker van een paar prinsessen en tot mijn verbazing zegt hij; Peperpaul. En dat zegt hij nog steeds als hij een prinses ziet.

Hoe hij daar nu bij komt weet ik niet. Ja, het begint allebei met een P. Maar dat is dan ook alles.

Maar vandaag maakte hij er wel iets heel bijzonders van. We waren bij een kerkdienst die werd gehouden in een mooie oude kerk. En aan een mooie oude kerk ontbreekt natuurlijk niet het glas-in-lood.

Zodra we binnenzijn is het eerste wat Jaïr roept; Peperpaul. En terwijl hij dat roept wijst hij naar een mooi glas-in-lood raam met een bijbelse afbeelding.

Nou ik snap de link niet meer!!

Als Sifra ’s avonds naar bed gaat probeert ze als ieder kind tijd te rekken. Eerst wil ze een knuffeltje dan nog een kusje en als ik de kamer wil verlaten moet er opeens een plasje gedaan worden. En omdat we geen plas in bed willen mag er nog een plasje gedaan worden.

Nu Jaïr wat groter wordt probeert hij ook tijd te rekken. Het grappige is dat hij het op dezelfde manier probeert als z’n zus. Laatst wilde hij namelijk echt niet gaan slapen. Ik had het licht uit gedaan en was al uit z’n kamer gegaan toen hij een enorme keel opzette. Toen ik de kamer weer inkwam om te vragen wat er aan de hand was zei hij; plasje plasje.

Maar wat moet een kind van nog geen twee, die nog met een luier aan slaapt nu met een plasje?

Helaas was hij niet stil te krijgen dus uiteindelijk heb ik ‘m maar uit bed getild en naar de badkamer meegenomen. Vervolgens met slaapzak en al boven de wc gehouden en toen was meneer helemaal tevreden!